Ekonomia społeczna stanowi istotny instrument procesu integracji społecznej kreujący role zawodowe i społeczne. Stanowi reakcję na praktyczne urzeczywistnianie idei dobrowolności podejmowanych działań, zamiast restrykcji związanych z przymusem aktywizacyjnym. Ekonomia społeczna (ES) może stanowić również element polityki wzrostu zatrudnienia poprzez umożliwienie zatrudnienia grup szczególnie zagrożonych na rynku pracy. Dzięki temu przyczynia się nie tylko do ograniczenia bezrobocia, lecz oferuje nowe, elastyczne formy przedsiębiorczości i rodzaje zatrudnienia trudne do osiągnięcia w innych sektorach i umożliwiające aktywizowanie osób, które dla publicznych służb zatrudnienia stanowią najtrudniejszą grupę klientów. Dlatego, tak ważne jest umiejętne wspieranie i rozwój instytucji działających w sektorze ekonomii społecznej. Funkcjonujące w Polsce podmioty ekonomii społecznej charakteryzuje bardzo duża różnorodność. Na terenie objętym projektem działa natępująca ilość instytucji: 546-m. Bielsko; ok. 513-powiat cieszyński; ok. 200-powiat żywiecki, ok. 120-powiat pszczyński. Sprawnie działające instytucje sektora ES są szansą dla osób wykluczonych społecznie, aby móc powrócić na rynek pracy, na integrację zawodową i społeczną. Niestety podmioty te charakteryzują się niestabilnością i słabością w funkcjonowaniu. Wśród najważniejszych problemów odczuwanych przez NGO w 2006 r. przytaczanych na pierwszym miejscu to trudności w zdobywaniu funduszy do prowadzenia organizacji (M. Gumkowska, J. Herbst Podstawowe fakty o organizacjach pozarządowych). Jest to o tyle trudne, ponieważ celem tych organizacji jest przeznaczanie jak największych funduszy na działalność statutową sensu stricte, a nie na pokrycie kosztów obsługi tej działalności. Dodatkowo zostały zlokalizowane inne problemy, które zagrażają instytucjom sektora ekonomii społecznej: