Wszyscy zgadzają się co do tego, że ekonomia społeczna to przestrzeń działalności  o charakterze ekonomicznym, jednak można odnieść wrażenie, że w tradycji kontynentalnej (czy też „południowej”, „solidarnościowej”) jest ona ujmowana bardzo szeroko i obejmuje  w zasadzie wszelką aktywność  społeczną, która wiąże się z pozyskiwaniem środków finansowych. „Ekonomiczne” w tym ujęciu są wszelkie podmioty działające w gospodarce.  Z kolei zwolennicy tradycji „anglosaskiej”, mówiąc o aktywności ekonomicznej częściej mają na myśli działalność gospodarczą lub działalność związaną ze sprzedawaniem dóbr lub usług związanych z rynkiem ekonomicznym. Jeśli warto przywołać te odmienności to dlatego,  że znajdują one odzwierciedlenie w praktyce, przekładając się na operacyjne definicje ekonomii społecznej dokonywane na potrzeby badań.  Poniżej przedstawiamy niektóre z prób zdefiniowania pojęcia ekonomii społecznej.

 

Prezentujemy podstawowe informacje dotyczące ekonomii społecznej zwanej także ekonomią solidarności, ekonomią obywatelską, gospodarką społeczną czy przedsiębiorczością społeczną...

 

Ekonomia społeczna w swoim najszerszym znaczeniu to termin odnoszący się do wszelkiego rodzaju działalności ekonomicznej, która podporządkowana jest w całości  lub częściowo celom społecznym. Fakt, że zysk nie jest priorytetem dla działalności podmiotów Ekonomii Społecznej nie oznacza bynajmniej ich oderwania od realiów rynkowych. Działalność przedsiębiorstw społecznych podobnie jak innych aktorów wolnego rynku obarczona jest ryzykiem.

 

Część teoretyków rozróżnia „tradycyjną ekonomię społeczną” rozumianą  jako zbiór określonych instytucji oraz „ekonomię solidarnościową”, rozumianą szerzej  jako zestaw praktyk i metod działania/produkcji nawiązujących do pewnych wartości, takich jak demokratyczność, partycypacja, zrównoważony rozwój.  Ekonomia nie jest jedynie sferą działalności „opartej wyłącznie na misji”, choć misyjność, demokratyczność i orientacja na cele społeczne (rozumiane szerzej niż cele grupy udziałowców danego przedsięwzięcia) uznaje się za cechy charakteryzujące tzw. „nową ekonomię społeczną”.